قرارهای قابل تجدیدنظر

قرارهای قابل تجدیدنظر

آنچه در این مطلب می‌خوانید

قرارهای قابل تجدیدنظر

قرار عبارت است از تصمیم دادگاه در امور ترافعی که کلا یا بعضا قاطع دعوی و خصومت نباشد. آنچه در مورد تجدیدنظر وجود دارد این است که قانونگذار ایران این امر را به عنوان استثنا پذیرفته و اصل را بر قطعیت آراء محاکم قرار داده است. برخی قرارها در صورتی که حکم راجع به اصل دعوا قابل تجدیدنظر باشد، قابل تجدیدنظر هستند. بنابراین برای اینکه ببینیم قرارهای زیر قابلیت تجدیدنظر دارند یا خیر، باید به حکم راجع به اصل دعوا نگاه داشته باشیم. اگر حکم راجع به اصل دعوا قابل تجدیدنظر بود، قرار صادر شده نیز قابلیت تجدیدنظر خواهد داشت ولی اگر حکم راجع به اصل دعوا قابل تجدیدنظر نباشد، قرار صادر شده نیز قابلیت تجدیدنظر نخواهد داشت.

الف) قرار ابطال یا رد دادخواست که از دادگاه صادر شود (نه از سوی مدیر دفتر)

ب) قرار رد دعوا یا عدم استماع آن

ج) قرار سقوط دعوا

د) قرار عدم اهلیت یکی از طرفین دعوا

 

درصورتي كه طرفين دعوا با توافق كتبي حق تجديدنظرخواهي خود را ساقط كرده باشند تجديدنظرخواهي آنان مسموع نخواهد بود‌مگر درخصوص صلاحيت دادگاه يا قاضي صادركننده رأي و تجديدنظرخواهي از آراي قابل تجديدنظر كه در قانون احصاء گرديده مانع اجراي حكم خواهد بود، هرچند دادگاه صادركننده رأي آن را‌قطعي اعلام نموده باشد مگر در مواردي كه طبق قانون استثناء شده باشد.
چنانچه قاضي صادركننده رأي متوجه اشتباه خود شود مستدلاً پرونده را به دادگاه تجديدنظر ارسال مي‌دارد ، دادگاه يادشده باتوجه به‌دليل ابرازي، رأي صادره را نقض و رسيدگي ماهوي خواهد كرد ، البته این موضوع مانع از تجدیدنظر خواهی نخواهد بود و تجدیدنظر خواه می بایست شخصاً و یا توسط وکیل خود و در مهلت مقرر تجدیدنظر خواهی بنماید .